04 September 2014

ჩემი

გული ლამის ამოვარდეს
სუნთქვა ლამის გაქრეს
მე შენამდე ზღვარს ვერ ვხედავ
შენ ჩემამდე ნამქერს
შემოეჭდო გულს ფიქრივით
დაუარა სხეულს
ისე ძლიერ ვგრძნობ შენს სულს
და ისე მზაფრად გხატავ
ღიმილს, თვალებს, ტუჩებს,
თითებს, ბოლოს სულს ჩავბერავ
შემოვუვლი გარშემო და
გამალებით ვშთანთქავ
მე აქამდე ვერ გიცანი
აი ეხლა აქ ხარ...

02 March 2014

მე დავიბადე 21 ივნისს. და იმის მერე ვიზრდები ასე, ვიზრდები ისე, ისე დიდი ვარ, ისე პატარა, რომ აღარ ვიცი პატარა დიდი თუ დიდი პატარა... მე მიყვარს ჩემი დაბადება... მე მიყვარს ჩემი გაზრდა... მე მიყვარს ჩემი და შენი დაბადება 21 ივნისს... მე მიყვარს ის ვინც დაიბადა ჩვენზე ადრე და ჩვენზე დიდია და თან ჩვენია ისე ჩვენია რომ სუნის მესმის უკვე მისი... ის დაიბადა ...

03 February 2014

აუფ იმდენი ხანია არაფერი დამიწერია დამავიწყდა მგონია კიდევაც წერაა :)) რაღაცამ მომანდომა დამეწერა და გამახსენდა ჩეემი უსაყვარლესი ბლოგი სადაც მთელი ჩემი სული და გული დევს,თუმცა დიდი ხანია მივატოვე და ცოტა განაწყენებულიც მყავს. მაგრამ რას ვიზამ დროის უქონლობაა და რა ვუყოთ; სურვილების ასრულებაზე მინდა ვთქვა ორიოდე სიტყვა. ძაან დავიბენი და ვეღარ ვიგებ რა ხდება გარშემო. მგონია მჯერა რომ აი ეს მინდა და ვიცი მივაღწევ, ავისრულებ, გამოვა ან რაიმე ეგეთი მაგრამ ბაც და არა... კიდევ რაღაც და არა... ნუ რა ხდებააა ამ ქვეყნად სამართალი არსებოობს საერთოოდ? არა რომ არ არსებობს ვიცით და საერთოდ რა სამართალზეა საუბარი აქ, მაგრამ იცით რა ხდება? რაღაც ისეთი გინდა დავუშვათ რაც არც ისე ძნელი მისაღწევიც რომ არ არის, მაინც არა. ისე გადის თვეები თითქოს დღეები იყოს და თითქოს კი არადა არაფერი გიშლის ხელს მაგრამ მაინც არა...  ვერაფერი ვერ გავიგე...  უკვე მეცინება ამ ყველაფერზე, მაგრამ მაინც ძაან რომ შევწუხდი ალაბად იმიტომ გადმოვთქვი ჩემი შეწუხებადობა :)) მოკლედ დასკვნა ჩემი აი ასეთი: ნუ არ ხდება ესე იგი არ არის საჭირო რაღაცისთვის, უფრო კარგისთვის, ეს პოზიტიური ხედვისთვის არის გამოგონილი თუ მართლა ასეა ვნახოთ შემდეგში,მაგრამ მთავარი ის არის რომ მინდა ეს რაღაც ძააააან და რა ვქნააააა... :))) ამისრულდი რააა გთხოოოვ ამისრულდიიიი :)))

13 December 2013



თვალები მეწვება...  გული მტკივა... ირგვლივ სიცარიელეა. .. სული გაყინულია... მარტო ვარ ...  მიჭირს  .................. მე შენით ვსუნთქავ...  მიყვარხარ უსასრულობამდე...  ჩემი ამომავალი მზე...   გელი და ვსასოებ ღმერთს...............




2 თებერვალი 2011 წელი

19 July 2013

იმდენად მგრძნობიარე ვარ. ღრმად შიგნით ვძნობ, რომ სიტყვებით ვერასოდეს ვერ ვამბობ ვერაფერს

18 June 2013

ფორმულა

აჰა, კვერცხიდან ხსნად სამყაროსი

გადმოდის ბარტყი ფრთების სავსავით.

გდია ნაჭუჭი

უკვე ამოხსნილ

სიკვდილ–სიცოცხლის ფორმულასავით.


შოთა ნიშნიანიძე

16 June 2013

დედა ალა იტილო ...


13 June 2011

Aseti ususuri arasdros vyofilvar.. Cxovrebashi pirvelad vigrzeni rom ar shemezlo da daxmareba mchirdeboda.. Zalian bevri tkivili mergo mashin roca yvelaze dzalian mchirdeboda gverdshi dgoma axlobeli adamianebis. Mashin roca axal sicocxles vatarebdi chemshi da mindoda mistvis vyofiliyavi kargad,misvis meketebina yvelaferi is rac argebda.ert rames mivxvdi,rodesac yvelaze metad gichirs mashin ar gigeben,rodesac yvelaze metad ginda moralurad tu fizikurad gverdshi dgoma mashin gtoveben.rodesac yvelaze dzalian ganicdi patara wvrilmansac ki da mgrznobiare xar usasrulod imitom rom shens pataras yvelaferi kargad qondes da es ar esmit,ar ainteresebt,ar gifrtxildebian,amaze meti mtkivneuli ar vici ra aris da aravis arasdros ar ganecados es.mxolod erts vxvdebi rom mova dro gavzlierdebi da mere agar damchirdeba aravis daxmareba magram ra ician adamianebma rom amit did codvas chadian da gmerti rogor ajildovebs mat vis gachirvebashi xels awvdis meore adamians.. Gmerto yvela orsul qals mieci mshvidi garemo da bednieri yofa.. Isini xom axali sicocxlis matareblebi arian da yvelaze satuti da faqizi arsebebi am qveynad..

30 May 2011

Da gadavida is sxva gzaze miyurebs shisit ar dandobit ar gagebit ar mondomebit... Iqneb arc iyo iqneb ise mjeroda chemtvis iqneb am rtoebs me movabi aprilis feri Da isev misma civma qarma gafanta mtvershi... Gauqro feri surneleba moswyvita nebit...

20 May 2011

---

Arasodes ar mtovebs gmerti da misi madlobeli var uzomod,rom ara rwmena albad amden tkivils verc gavuzlebdi,yvelaze metad chemi angelozi mazlevs zalas da ufals dideba rom aset saswauls vatareb gulit.. Mxolod gatexili gulis ra shvelis namdvilad ar vici,sheizleba shewebeba tu gamteleba? Egec ar vici.. Mxolod is vici rom zalian mtkivneulia.. Magram zalasac mazlevs rom ufro metad gavzlierde da ar vidardo imaze razec azri ara aqvs.. Yvela adamians tavisi grznoba da goneba aqvs da tu is ver xvdeba da ver acnobierebs ras aketebs,es misi problemaa. Tumca gtkiva da ver xvdebi ratom ratom arian aseti gulcivebi aseti ugrznobebi da ase advilad toveben zvirfass rac ki cxovrebashi moipoves.. Magram zvirfass albad arc etmobian,upro sworad.. Znelia roca gjera adamianis da gRalatobs.. Roca ggonia rom uyvarxar da ibrzolebs shentvis bolomde.. Da ra ? Araferi, uzlureba,danebeba da advilad datmoba.. Sacodavi tvisebebi,romelsac ver veguebi da ver warmomidgenia chamoyalibebuli,zrdasruli adamiani ase damorchilebuli da vinmes gavlenis qvesh myofi. Uazrobaa es yvelaferi uazrobaaa da meti araferi..

28 February 2011

05 November 2010

UFALO YVELAFERI KARGAD IQNEBAA? KI...

24 June 2010

ყოფნა ყველაფერში




გავხდები: შენი რიგითი წუთი,
ყოველდღიური ნაცნობი, მოძმე.
სახლის წინ მდგარი სანაგვე ყუთი,
მტვრიანი ქუჩა, აპრილის მოწმე.

გავხდები: უცხო გამვლელი ძაღლით,
შენი ხელ-პირის დაბანა დილას,
სარეცხის ფრთებით გაშლილი სახლი,
სადილის კოვზი ან მაწვნის ქილა.

გავხდები; შენი მეზობლის წყევლა,
ცელქი ბავშვების დაჭრილი ბურთი,
პატარა ბიჭის დარჩენა მძევლად
და ჩამსხვრეული ფანჯრების ბუნტი.

გავხდები; შენი ერთგული ჩანთა,
სუნამოს ბოთლი, საფულე , მძივი,
კაცის შეხვედრა საყვარელ ქალთან
ან მოსეირნე ჭადრების მწკრივი.

გავხდები:წვიმა გაშლილი ქოლგა
და ქვაფენილის სველი ლაქები,
ღAმის პერანგი ან ძილში ბორგვა,
თავზე ხელების შემოლაგებით.

გავხდები: შენი გამოცვლა კაბის,
შიშველ სხეულზე მოცმული ფარდა,
აბაზანში ღრუბელი ქაფის
და უცხო ზურგის შექცევა ბართან.

გავხდები: შენი ყვავილი ქოთნის ,
ფანჯრის მტვრიანი, დახრილი რაფა,
წითელი ღვინის დაცლილი ბოთლი,
ან ჭურწლის გროვა, დამწვარი ტაფა.

გავხდები დილის პირველი ყავა,
და გაცრეცილი ბავშვობის ფოტო,
წარსული რომელიც გაგაიხდა ავად,
წვიმაში მაინც გადის და ლოთობს.

გავხდები: შენი მაგიდის წიგნი,
რომლისაც ხშირად ივიწყებ ავტორს,
ან თუნდაც შიში, თორმეტი წლის წინ
როცა მშობლები გტოვებდნენ მარტოს.

გავხდები: ყველა მუსიკის ჰანგი,
კლასიკა, ჯაზი ტანგო და როკი,
თუ გინდა თეთრი, თუ გინდა ზანგი,
თუ გინდა ჭრელი სარეცხის თოკი.

გავხდები:შენი თამბაქოს სუნი,
სავსე საფერფლე, ასანთის ღერი,
ნაფაზის რგოლი და შენისლული
ნიკოტინისგან ყვითელი ჭერი.

გავხდები: თოვა ცისა და ნუშის,
ღამის პროსპექტი დაცლილი სისხლით.
გინდა გავხდები, რაც იყო გუშინ?
ტკივილი, სევდა, სიბრაზე, ზიზღი...

08 April 2010

ლაშარელას დაბადებისდღის მოლოცვა :))

მონო დიალოგი

სახლში ეხლა მოვედი. თეტრში ვიყავი. არტხელოვნება. ხო სპექტაკლია ასეთი. ნუ რათქმაუნდა, თუ სპექტაკლია ე.ი. შესაბამისი პიესაც.

არაფეირ მერე კომპიუტერი ჩავრთე, ცოტა საქმე მაქვს მაგრამ ხო იცი ჩემი რიტუალი. უნდა შევამოწმო,ჯიმეილი, ფეისბუქი, RSS ბლოგის კომენტარებიდან და საკუთარი ეგო. მერე ვიძინებ.

რამ გამახსენა და როცა მთხოვა „რაღაი შენ დამაწყებინე ბლოგერობა მოდი და ჩემი ბლოგის დაბადების დღეზე რაიმე ბლოგერული დამიწერეო“... ა, ჰო...რასვამბობდი? ეგ რა შუაშია და როცა ეს მითხრათქო...  არა რაა... ძან უნიჭოა ეს გოგო. ვინ გოგო და აი ეს „ნანუკა“..ხო, ხო „ნანუკას შოუს“ წამყვანი ნანუკა. რა კითხა ეხლა ვითომ? „ვინ გიყვარდაო“? არა ესეც მაგარია „არაო...მერე კიო...(ალბათ გაახსენდა ის ბიჭი რო უსმენდა)...მერე ისევ არაო (ალბათ მამამისიც რო უსმენდა ის გაახსენდა) და ბოლოს....როგორც არის მოკლედო...“

ხო რა მჭირს მე თვითონ არ ვიცი...დავიღალე ალბათ დღეს...ბანკი, მეილები, მეილები, ზარები, მეილები...მერე ლარი და ორმოციანი ფენოვანი...ისე ჩემი სტუდენტობისას 50 თეთრი ღირდა. ზოგან 40-იც. სულ დაკარგა ამ ფულმა ფასი.

რას ვამბობდი? ფენოვანი არა, მანამდე... არც სტუდენტობა კაცო... ა, ჰო. ხოდა ბლოგერობა თუ დამაწყებინე ჩემი ბლოგის დაბადების დღეზე ჩემს ბლოგზე უნდა მოგიწვიო და რამე უნდა დამიწეროო. ხოდა მეც მისი ბლოგი „ქრომის“ ფავორიტების პანელზე მივაწებე. ხოდა იმას ვყვებოდი ჩემს რიტუალს რო მოვრჩი ანუ ჯერ RSS ჩემი ბლოგის კომენტარებიდან, შემდეგ ჯიმეილი, შემდეგ ფეისბუქი რო შევამოწმე მისი  ბლოგის სახელი დავინახე... არა ეხლა ისე არ გამიგო რო ბოლოს გამახსენდა...პირიქით, სამუშაოც კი გადავდე და წერა დავიწყე.

რა უნდა დამეწერა...ძლივს ვაზროვნებდი. ხო ლექსი დავწერე. არა ლექსებს დაღლილზე არ ვწერ მაგრამ - ლექს ფიქრი არ ჭირდება. როგორ არ ჭირდება და ლექსი უნდა იგრძნო. პირიქით - ლექსი გულიდან მოდის... მოდის მოყვება არტერიებს, გაივლის ყველა უჯრედს, ყველა ქსოვილს, ქრომოსომებს ძალიან შეკუმშავს, რბილ ქსოვილებს გააქვავებს და ფურცელზე გადმოვა. გონება არ უნდა ჩაერიოს. გონება აუცილებლად შეეცდება რაიმე შეცვალოს, გრძნობის ეს დინება დაიმორჩილოს. ხო რათქმაუნდა, გონება ყოველთვის ცდილობს რომ ყევლაფერი აკონტროლოს, ყველაფერს თვითონ მართავდეს. გული კი ერთადერთია ვინც არ ემორჩილება.

 ხელოვნებაც მეტი კი არაფერია... გრძნობაა, რომელიც გულიდან მოდის. და ხო, რათქმაუნდა რომელსაც გონება არ გაუვლია J მართალიხარ...

 არა ხო იცი არ მიყვარს, ჩემს ლექსებს მე რომ ვყვები. შენ ვითომ რა? როგორ ხარ „შენ“ „მე“? ჰო, კარგი კარგი, ნუ შემჭამე... შინაური ხარ აბა რა ხარ... ჯანდაბას. ოღონდ არავის არ მოუყვე.

 

მოგიყვები ლექსებს ოღონდ უბრალოს

გიღალატე... და ამჯერად არ ცდები

აქ შეგხვდი და ჯერჯერობით შენთან ვარ

მაგრამ ვიცი სამოთხეში აგცდები

 

Поэт“ იქნება ეხლა თუ მოვედი... არა რა... ვერ ვისწავლე ჭკუა. არ უნდა მომეყოლა. თუმცა სად უნდა მოვიდე. უკვე აქ ვარ?!

06 March 2010

მომენატრეეეთ :)))

ჩემი ბლოგი და ბლოგერები ძალიან მომენატრა

და მგონი ამდენი ხნის პაუზა ჯერ არ გამიკეთებია. თითქმის 2 თვეა არ გამოვჩენილვარ, მაგრამ მინდა იცოდეთ რომ ყველაფერი კარგად მაქვს...

მე მაინტერესებს თქვენ როგორ ხართ, ჩემო ბლოგერმეგობრებო, მომწერეთ :))

ლილია

13 January 2010

m და ის რაც განგრძობადია გაგრძელდება

ყოველთვის როცა ვამბობდი სიტყვას მარადიულს, მეჩვენებოდა რომ ეს მართლა

მარადიული იყო და სულ ასე უნდა ყოფილიყო.

თუმცა მარადიული ხშირად უფერულდებოდა, ქრებოდა ან ჰაერში იფანტებოდა.

ფსევდო

სიტყვები

მარადიულობაზე

სიყვარულზე

და სიტყვა მუდამ, მუდამ, მუდამ, მუდააამ 

ყოველთვის, სულ, ყველგან, სიკვდილამდე 

ახალ როგორ ვერიდები ამ სიტყვებს

და არც ვითხოვ 

რატოომ ? 

იმიტომ, იმიტომ რომ მე ეხლანდელი მირჩევნია იმას რაც მერე ან იქნება ან არა

მერე 

მერე რა იყო ?

ხოო

მერე ის იყო რომ მარადიულის არაფრის აღარ მჯეროდა.

ან რატომ უნდა დაიჯერო, როცა შეგიძლია იცხოვრო დღევანდელი დღით.

დატკბე ყოველ წუთით და არ იფიქრო იმაზე რა იქნება ხვალ, ზეგ, მაზეგ და ასე შემდეგ

შეგეძლოს გიყვარდეს ამ დღით ამ წუთით ამ  წამით

უაზრო  პროგნოზირებით არ დაიტვირთო ეს ლამაზი წუთები და

იცხოვრო

იცხოვრო

მხოლოდ  იცხოვრო სიყვარულით, იმით რაც უფალმა მოგმადლა

და ის რაც განგრძობადია

გაგრძელდება

................................................

05 January 2010

ზუუუ... e

აი ზუსტად ამ დროს მიჭირს სულ და განვიცდი უშენობას...

უფრო სწორად ძალიან მინდა რომ ჩემთან იყო და მიყურო...  უსასრულოდ მიყურო შენი თბილი, სიყვარულით სავსე თვალებით.  მერე გამიღიმო,  ისე როგორც შენ იცი და ისე როგორც მარტო მე მიღიმი :)

ისე როგორც გიხარია როცა დამინახავ და მე ვივსები ამ შენი განცდებით,  მერე ისევ შენთან მომაქვს და ვთბებით.

იცი როგორ მენატრები.  უსაშველოდ>>>>>>>>    უსასრულოდ>>>>>>>>  მთელი დღე ვუძლებ ხოლმე მაგრამ უკვე ძილის წინ მიჭედავს :)

შენი სითბო მაკლდება როცა ერთი დღე მაინც არ გნახავ. მიმაჩვიე (blush) ცუდოოო...  რატომ ხარ ასეთი,  ასეთი არანორმალურად ჩემი. რატოომ>>>>>>>>>>>>///

ზუუუ

24 December 2009

C

ისეთი ბედნიერი ვარ

მეშინია

დაიტევს ასეთ

ამდენ

ამხელა

სიხარულს ჩემი გული...

21 December 2009

n

როცა ყველაფერი გარშემო ტრიალებს

ჰაერში უამრავი ფერადი ციმციმა ბურთულები დაფარფატებენ

თანდათან გიახლოვდებიან და იქ

ახლოს

სულ შიგნით და შიგნით მიიწევენ...

გადაბრუნდა დედამიწა და

ღრუბლებში არმოვჩნდი

იქ სადაც არ დავდივართ

დავფარფატებთ

თეთრი ქათქათა ღრუბლები და

სულ სიფრიფანა პეპლები

ყველა მხრიდან რომ გეხვევიან და გაბრუებენ

.................................................



როცა რეალური არარეალურად გეჩვენება

რაც არ მოგწონდა მოგწონს

ვინც არ გიყვარდა გიყვარს

ყველას პატიობ და არაფერი არ გწყინს

მობეზრებული ქალაქი ლამაზდება

მთელს მსოფლიოში აუტანელი უბანი ფერადდება

...........................................................

როცა ხარ მზეა

როცა არ ხარ მიტოვებ

..........................

18 December 2009

e...

მე მაშინაც მიყვარდი როცა არ იყავი

და ვიცოდი რომ შენ მოხვიდოდი


(აი ასეოო :))

chemi

10 December 2009

გენატრება h...

გენატრება


გენატრება


გენატრება


გული ჩქარობს

სული გეკვრის

იკარგები ღრუბლებში და


მერეეეე დათოოოვსს

თეთრად ფიფქებს

ფიქრიც ფერით მოირთვება


როგორ მართოოობს

როგორ მათბოობს

არც მცივდება


არც მსველდება


მზეო


მზეო


შენს სხივს ვანდობ


ჩემს თეთრ ფიფქებს

შენი ციდან დანაფიფქებს



ფერებად რომ გაასხივებ



მოართავ და სულს ჩაბერავ


შენს გულს მისცემ



მზეო


მზეო


მენატრება


მენატრება


მენატრება

29 November 2009

S...

თბილი ხარ

თუ მე მეთბილები?

არაა

ხელების გავლით გული გრძნობს მგონი

ალბად არც ცდება

თუ გაერთო თითები თამაშს?

არაა

მეგრძნობი

თვალებს გისწორებ და თენდები

აი როგორც დილით მზის ამოსვლა ჩემს მთებს აქეთ

სველი ნამივით ეფინები და სხივებს მჩუქნი

იცი როგორ იღვრები ?

არაა

მე ვიცი

თბილი ხარ

თუ მე მეთბილები

ალბად ორივე

:)

22 November 2009


ზაფხულის წვიმას შეერია
სურნელი მინდვრის
ღიმილი შენთვის
გაიყინა
წვეთებს
ინახავს...
რა მირჩევნია?
წვიმამ დამნამოს,
შენ მოხვიდოდე
და წვეთებში
ჩაიღვარო
შვიდფერად,
შვიდგზის...

03 November 2009

მასინათლო ...

მე მის მზესთან

წითელ 

ყვითელ

უფრო მწველთან

მეცხრე ცამდე

მთების წვერთან

მესველა

და მეყინულა

ლურჯ ფერ დაკრულს

ეფერულა

შეთბა

შეცბა

ფიფქი ნადნობს

ფიქრიც ართობს

ფერით

ხატავს

ლანდავს

ართავს

ცა ცისფერის ვირუსია

მზის სხივები მიუსია

მევლო მევლო

მზეო მზეო

მესულო და

მესხეულო

მეფინო და

მეფერულო

მასხივო და

მაფერადო

მასინათლო

მასინათლოო

...

 

24 October 2009

ლიილია ლილია... განა ასე ხშირია...?



ერთ დღეს შევედი იქ,სადაც უკვე თვეებია შევდივარ და ჩემი ბავშვობაში საყვარელი ავტორების ლექსები,ცისარტყელა,მზე და გოგონა და გაყინული ტოტები მხდებოდა ხოლმე და თვალში მომხვდა რომ თეთრი ლილია აქაურობის პატრონის ერთ-ერთი სახეა. . .

მაშინვე ვიფიქრე,სხვა სახები რაა და რატო მაინცდამაინც ლილია თქო? და ის იყო უნდა მეკითხა,კიდე რაღაც ვიფიქრე. . .


ვიფიქრე,რომ ლილია საინტერესო ადამიანი ან ყვავილი უნდა ყოფილიყო და კიდე სხვა კითხვებსაც აუცილებლად გამიჩენდა. . .

და მერე კიდე რაღაც ვიფიქრე...


საბოლოოდ მოვიფიქრე,რომ ბლოგზე დავიწყებ პოსტებს სახელით ,,ესაუბრე მას'' (თუ ჩემნაირი შეურაცხადი ბლოგერი ვიპოვე,მაშინ შეიძლება გახდეს ,,ექაქანე მას'' :D ), და თვეში ერთხელ რომელიმე ბლოგერთან საუბარს მოვაწყობ. . .პირველი ლილიაა. . . .


ანუ, როდესმე ყველასთან მოვა ჩემი მეილი :)


ლილიაზე მარტო ის ვიცი,რომ ძალიან მომწონს სახელის ჟღერადობა,ცოტა არ იყოს და წაისაიდუმლოებამოცულებს და მეტს ახლა გავიგებ :

გამაფრთხილა,ადვილად არ ვიხსნებიო...

ვნახოთ რა გამოგვივა მე და ჩემ კითხვებს:


1. რატო ლილია?


არ ვიცი ასე უცებ მოვიდა და მითხრა შენ უნდა იყოო და მეც თბილად მივიღე...

მერე აღმოჩნდა რომ ძალიან ჩემი იყო... ამ ქვეყნად უბრალოდ ხომ არაფერი ხდება...:)


2. ერთ-ერთი სახეობა თეთრია,დანარჩენი?

იცი რამდენი სახეობა მაქვს ან რამდენი დრო,მონაკვეთი,განზომილება,ტყე,ტბა,მთა,მინდორი,ტროპიკები... ყველგან ვარ

მაგრამ არ ვარ ბევრი... ის ადგილი მაქვს მე რომ მიყვარს...

ბავშვობა ვარ სოფელში ლაღი სიხარულით...

ვარ თითქმის ყველა ფერი...

ვარდისფერი,თეთრი,ყვითელი,მწვანე,იასამნის,მალინის,ოქროსფერი,კოპლებით,იისფერი,მწვანე...

ვარ ნათელი და ღამე...

მზეზე მონარნარე და მთვარეს მოცინარი...

გახარებული და მოწყენილი...

სევდიანი და ბედნიერი...

წვიმიანი და დილის ცვარიანი...

მოუსვენარი და მშვიდი...

კეკლუცი და პრანჭია...

მწარე და ტკბილი...

ბევრი ვარ იმდენად ბევრი რომ მე თვითონ არ ვიცი როდის, სად, რაში, აღმოვჩნდები ან როგორ,რომელი,რამდენი ვიქნები... :)



3. ვინ არი ,,შენ''? (ანუ სახელი და გვარი არა, ის ,,შენ'', სიგიჟემდე რო თბებოდეს შენით და აპრილივით რო უნდა მოვიდეს, ის ...)

ის „შენ“ წარსულია... ერთადერთი ის „შენ“ გულში რომ არის მიმალული...

სიგიჟემდე რომ თბებოდეს ჩემით და აპრილივით მოვიდეს „ჩემია“ სულ ჩემში, ჩემთან რომ იქნება...


4. როდის არის დასაწყისი, გაზაფხულზე,მაშინ გაზაფხულზე რტოები როცა იყინებიან, როცა უცბად წვიმა გიყვარდება თუ,რამე სულ იწყება და ხან ვამჩნევთ,ხან ვერა...


არა როცა რტოები იყინებიან იქ ჩერდება რაღაც მანამ სანამ...

დასაწყისი როდის არის? არ ვიცი ალბად როცა იწყები შენ და ხორციელდები მასში იმ წვიმაში რომელიც თუნდაც პირველად გიყვარდება...

რამე სულ იწყება,ან არ იწყება... ან ვამჩნევთ ან ვერა... ან საერთოდ არ არის ჩვენი და შეგვეშალა... ან იყო და წავიდა... ან შენ გამოხვედი... ან უბრალოდ ერთხელაც მოხვდით იმ პლანეტაზე რომელიც თქვენია...

5. როდის იხატავენ სახეს ფერადი საღებავებით და როდის ეხებიან ცისარტყელას გასაფერადებლად?


:) არ ვიცი როგორ გითხრა უბრალოდ ფერები გაფერადებენ მაშინ როცა ჯერ ერთ ფუნჯს მოგაწვდიან,შენდეგ მეორეს,იქვე საღებავების ფერებს,რამდენი ფერიც იქნება იმდენფერად შეიღებები...


ცისარტყელა მჩუქნის ფერებს რომლითაც მერე დიდხანს ვიღვრები და სხვებსაც ვაფერადებ...


6.ფერები ილუზია არ არი,ან ტყუილი?


ყველაფერი ილუზიაა თუ დაიჯერებ... ან რეალობა არის კი რეალობა? მთელი ჩვენი ცხოვრება ერთი დიდი ილუზიაა,მხოლოდ ყველას ჩვენი ფერები და ილუზიონისტების წარმოდგენები გვაქვს...

7. არც პოეზიაა ილუზია?

იცი ილუზიაც საიდანღაც მოდის... ის ქვეცნობიერიდან იბადება,ასე რომ ილუზია არ ნიშნავს არარეალურს... პოეზია ყველაზე დიდი ყველაზე ლამაზი ცხოვრებაა ილუზიაში...

8. რა არის პოეზია?

პოეზია განუხორციელებელი ოცნებებიაო ამბობენ ფსიქოლოგები და პოეტებიც აქედან იბადებიანო...

თუმცა პოეზიას რეალური განცდების გადმოცემაც ძალიან კარგად შეუძლია და ამ განცდის ნაყოფიც გემრიელია,ნატკივარია და ცოცხალი...

9. კითხულობ როცა...

ანუ შევცვლი და ვიტყვი,ვკითხულობ ვიდრე ვცოცხლობ,სულ... თუ რაიმე არ მიშლის ხელს ამ საყვარელ საქმიანობაში...:)

10.წერ როცა...

რაღაც უზომოდ მაწუხებს,მაგრზნობინებს,მიტევს...

11.ცხოვრობ როცა...

ღმერთი მაძლევს ცხოვრების უფლებას...

12.

იცი მეღმები

არაა...?

იცი მენატრები

აღარ?

ფიქრში იკარგები

თანაც?

ისევ წვიმა მოდის

ისეევ?

სიზმარს რომ დაშორდი

ნუთუ?

აღარც ცხადში ხედავ

ბნელა?

ისევ გავანათებ

სხვებთაან?

მე მის მზესთან

ახლა?

მაშინ

მერე

როცა...


როდის?

მოდი ისევ როცა... :)

13. შენიდან ჩემამდე შორია? (შენიდან ჩემამდე


და ასე

უსაზღვროდ

უზომოდ

მრავალგზის

განსხივდა...:)


არა... არ არის შორი როცა უსაზღვროდ უზომოდ მრავალგზის განსხივდება ყველაფერი უსაზღვროდ ახლოა... :)


14. მართლა წახვიდოდი ყველგან,სადაც დაგხვდებოდა?

კი...

თუ შემიყვარებდა მე და ის „ჩემი“ იქნებოდა...


15.მივალთ როდესმე,გაღიმებამდე,გათენებამდე,მზემდე და ჩვენ სახლამდე?


ამ ლექსზე კომენტარში შენ ძალიან კარგად დაწერე: „მე მარტო იმაზე ვიცი პასუხი,რომ გაღიმებამდე რამდენიმე თბილი სიტყვაა დარჩენილი... სახლამდე კი მყუდო განწყობა...“ო

მეც მჯერა რომ

გაღიმებამდე მხოლოდ რამდენიმე თბილი სიტყვაა დარჩენილი...

მზემდე პატარა მზეები...

ჩვენს სახლამდე კი მთლიანობის და სიმყუდროვის შეგრძნება...

მივალთ რა თქმა უნდა თუ გვჯერა ყველგან მივალთ...

16. შენთან როცა შემოვდივარ ხოლმე,სულ სიმსუბუქის და სინათლის ასოციაცია მიჩნდება...


შენთვის როგორია ლილია,ანუ შენ...


დიდი მადლობა ჩემო კარგო...არც ვიცი რა ვთქვა... ეს ჩემთვის ბევრს ნიშნავს და მიხარია თუ ასეთ დადებით მუხტს ვავრცელებ ირგვლივ... :)

ლიილია

ლილია

განა ასე ხშირია...? :)


როგორი ვარ...?

იცი მგონი ბლოგი თავის სათქმელს ამბობს ლილიაზე,ასე რომ ჩემზე ბევრს თუ ცოტას ვერაფერს დავამატებ...


დაე ჩემმა ნაწერებმა თქვან... :)


მადლობა იმისთვის რომ დაინტერესდი ჩემით, დამისვი ასეთი მრავალმხრივი და ფერადი კითხვები... და რომ ვარ პირველი... :)


ლილია


p.s.საბოლოოდ ლილია გოგონა აღმოჩნდა,ისევ ისეთივე ნაზი,თბილი და რბილი მგონია,როგორიც მეგონა. . .

ძალიან მინდოდა რომ ლილია ახლაც თეთრი ყოფილიყო,მაგრამ ახლა ვარდისფერი ვარო. . .


როდესმე ისევ გავთეთრდები და ალბათ დიდი ხნითო...

ვარდისფერი ლილიაც ლამაზია...

ნასტასია

20 October 2009

ბედი

ტრაგიკოსია

და კლოუნად გამოჰყავს მუდამ,

პარიკიც უგავს ცხენის ჯიდაოს,

,,კაცო, ნუ ხარო უმადური, – ათასჯერ უთქვამთ,

ამაზე მეტი ტრაგედია რაღა გინდაო'',

ზოგი მიფრინავს,

უკან რჩება ჟამი და სივრცე,

ზოგი მიჩოჩავს, სიმწრის ოფლი გასდის კბილებში,

მაგრამ ქომაგი იშველიებს ანტიკურ სიბრძნეს:

,,ვერ დაეწევა ბატონებო კუს აქილევსი''.

ზოგი საკუთარ ჩრდილში დგება მისივე ნებით

და ჯუჯად მთვლიან სულით გოლიათს,

ბავშვობიდანვე ჩუმად დააქვს შეჭრილი ფრთები,

ბრბოს კი რატომღაც კუზი ჰგონია.

შოთა ნიშნიანიძე

17 October 2009

.......................................................

დღეს საღამოს ერთი იმდაგვარი დღეა როდესაც ჩემი გული შენთან დაბრუნდა...

ბოლო დროს როცა ჩვენს ამბავს ვყვები და ვიხსენებ, ძალიან ძლიერი ვარ და სულ მგონია რომ მოვყვები იქვე დამავიწყდება, თუმცა ვცდები და მერე სულ სულ ყველაფერი მახსენდება...  სულ სულ შენთან მოდის ეს ფიქრები, ტკივილიანი...

მენატრები, მიუხედავად იმისა რომ ვერასოდეს გნახავ... 

ძალაც კი არ მაქვს იმისთვის რომ ვინერვიულო ისევ... 

მორჩა...

ყველაფერი...

მხოლოდ ჩვენს შიგნით არ დამთავრდება არასდროს ის რაც არის...

ამაში უფრო და უფრო მეტად ვრწმუნდები რაც დრო გადის...

შენ შენად დარჩები ყოველთვის და არასოდეს გაქრები...

არასოდეს...

ჩემს გულს ჩუმად ჩუმად სულ სულ სულ ეყვარები...

* * *

შენ ჩამოხვედი, ეტყობა, მზიდან,

რომ წამსვე ცეცხლის დამწვდნენ ღვარები;

გაქრნენ ქალები – პროსპექტზე დარჩი,

დაგინახე და...  გტაცე თვალები...

მურმან ლებანიძე

* * *

ცოტა სიყვარული კმარა,

ცოტა სიყვარული, თვარა

რომ შეგშლის და გადაგრევს,

იმისთანა სად არის?!

ცოტა სიხარული კმარა,

ცოტა სიხარული, მარა

ან ის ცოტა, ან ის ცოტა,

ან ის ცოტა

            სად არის?!

მურმან ლებანიძე

09 October 2009

მიყვარდა მეყვარება

მიყვარდა, მეყვარება შემოდგომის დღეები
მოწყენით
ნეტარება
და ოცნების
ფრთეები...
კლდეში მოდგა ზამთარი, ჩამოთეთრა ღრეები,
წვიმს, სარკმელში
ჩამდგარან
აბუზული 
ხეები...
რის დღეები! – გადიან თვეები და წლეები, –
ამოდიან,
ჩადიან
გამურული
მზეები.
...............................................
მურმან ლებანიძე
......................................................................................
ჩემი უსაყვარლესი პოეტი...  ჩემი ბავშვობის ლამაზი ლექსები და მოგონებები...   მიხარია რომ ის არსებობდა და ბედნიერი ვიყავი მისი ამ ქვეყნად ყოფნით და სმენით... თუმცა ის ეხლაც არის და იქნება სულ...

07 October 2009

ორი ტირიფი

–  ატოტილი, ირიბი,

რატომ ტირის ტირიფი?

–  მთელი წელიწადია,

გაღმა გასვლა სწადია.

ასეთივე პატარა, ასეთივე ირიბი,

იქ, მეორე ნაპირზე, წუხს მეორე ტირიფი.

......................................

შოთა ნიშნიანიძე

* * *

არა მინდა რა, მილხინს თუ  მიჭირს,

არაფერს არ ვთხოვ ბედს ჩაციებით,

ოღონდაც მომცეს მოთმენის ნიჭი,

მონანიების და პატიების.

ოღონდ შემეძლოს კვლავ გაოცება

და სიყვარული ღვრთით ბოძებული,

თუნდაც სულ ჩემი დღე და მოსწრება

ვიყო ბავშვივით მოტყუებული.

.....................................

შოთა ნიშნიანიძე

29 September 2009

ლა დო რე სი _ ფე რა დი _


ჩემი გზა

შენში

სმენადი

გარდასული

ხვევადი

ჩემი სიმი

შენში

გაჭიმული

დრეკადი

შენი სუნთქვა

ჩემში

ტალღები

მოქცევა ზღვის

შენი ფრენა

ჩემში

ჩახლართული

მოდებული

სმენადი

სოლი სოლი

ლა დო რე

სი

ფე რა დი

25 September 2009


იცი მეღმები

არაა...?

იცი მენატრები

აღარ?

ფიქრში იკარგები

თანაც?

ისევ წვიმა მოდის

ისეევ?

სიზმარს რომ დაშორდი

ნუთუ?

აღარც ცხადში ხედავ

ბნელა?

ისევ გავანათებ 

სხვებთაან?

მე მის მზესთან

ახლა?

მაშინ 

მერე

როცა

...

21 September 2009

* * *



ფიქრი ფიფქების

გადაფიქრების

არა აღარ მწამს სულ

შენი სისველის

ცივი მოკვრა

და მოფინებაა სულ

ფიქრებს ფიფქებად

დანადნობ გულზე

მწარედ ისვენებს სულს

მე რომ დამათოვს

ისიც ისევე

დაიდნობს გულს 

და დუმს

ფიქრებს ფიფქებად

დაგაედნობი

აღარ მოხედავ სულ

სველი სიმები გადაუხლართავს

ამ მზის სხივებით ბმულს...

17 September 2009

განსხივდა

სიზმარი იყო საოცრად ფერადი

ისეთი ფერადი შენ რომ გიხატია...

მე რომ მომითხუპნა სახლი

და კედლები... 

შეავსო ღრმულები

განათდა

გასხივდა...

ცა გადმოჰყურებდა

უსაზღვრო სიმშვიდით,

მზეც იფერადებდა სხივებს

და აწვიმდა

სითბო მოდიოდა

ღვარად დასდიოდა

ჩვენი სახლის ყოველი ფანჯრიდან

ყოველი კუთხიდან

შენიდან

ჩემამდე

ჩვენს მერე განთიადს

გაგრძელებულს მათში

ჩვენში

დალოცა სხივებით

დანამა წვეთებით

სულს სული მისცა და

ფრთებით შეიმოსა

სკას სკა გადააგო

თაფლივით დადინდა...

დადინდა დადინდა

იდინა იდინა

შენიდან ჩემამდე

და ასე 

უსაზღვროდ

უზომოდ

მრავალგზის

განსხივდა...

15 September 2009

***



მარადიულ უკუნში 

წუთით გამოიდარა,

ამ ქვეყანას მოვსულვართ

არარაობიდანა.

დავბრუნდებით,გადავალთ

არარაობაშივე –

წუთისოფლის სტუმრებო,

აბა რაღა გვაშინებს?..

შოთა ნიშნიანიძე

10 September 2009

Свидание


Засыплет снег дороги,
Завалит скаты крыш.
Пойду размять я ноги,
За дверью ты стоишь.

Одна, в пальто осеннем,
Без шляпы, без калош,
Ты борешься с волненьем
И мокрый снег жуешь.

Деревья и ограды
Уходят вдаль, во мглу.
Одна средь снегопада
Стоишь ты на углу.

Течет вода с косынки
По рукаву в обшлаг,
И каплями росинки
Сверкают в волосах.
И прядью белокурой
Озарены: лицо,
Косынка, и фигура,
И это пальтецо.
Снег на ресницах влажен,
В твоих глазах тоска,
И весь твой облик слажен
Из одного куска.
Как будто бы железом,
Обмокнутым в сурьму,
Тебя вели нарезом
По сердцу моему.
И в нем навек засело
Смиренье этих черт,
И оттого нет дела,
Что свет жестокосерд.
И оттого двоится
Вся эта ночь в снегу,
И провести границы
Меж нас я не могу.
Но кто мы и откуда,
Когда от всех тех лет
Остались пересуды,
А нас на свете нет?


Борис  Пастернак

30 August 2009

ზღვისფერი გაქვს თვალები ...


ზღვისფერი გაქვს თვალები და, თავათ ჰგავხარ ზღვას,
თუ არ შეგებრალები და, მითხოვდები სხვას,
მივატოვებ გაზაფხულზე თესვასა და ხვნას,
გადავლხავ ადიდებულ ჭოროხსა და მტკვარს,
ცეცხლს გავატან შენს სამყოფელს, შენს სიყვარულს ქარს,
და მოგკილავ მოღალატევ, მაგ ნაფერებ ქმარს...
ზღვისფერი გაქვს თვალები, და თავად ჰგავხარ ზღვას.


კონსტანტინე გამსახურდია

ისლის სახლი

ისლის სახლი, ისლის სახლი!
ქარი!
ქარი!
ქარი!
შენ მაჩვენე მზის სიახლე
და ზღაპრების მხარე.

მე
ზღვის ნისლებს გადავყევი და მთებს მივეფარე,
ვეღარ ვნახე შენი სახე, ვეღარ მოგისწარი.
ისლის სახლი, ისლის სახლი!
ქარი!
ქარი!
ქარი!

ჩემი სისხლი შენსკენ იწევს, ჩემი სისხლი ჩქარი.
ისლის სახლი, ისლის სახლი!
ქარი!
ქარი!
ქარი!


კონსტანტინე გამსახურდია

უძრაობა ქალაქში



უძრაობა ქალაქში, უძრაობა სრულიად... 
ირგვლივ ყველას თვალები გახდომია უაზრო, 
იქნებ მე ამ წვიმაში გზა რომ დანისლულია, 
შენი ნახვა მოვასწრო, შენი კოცნა მოვასწრო! 
მთელი ჩემი სხეული სველი სინანულია, 
მინდა თვალზე ცრემლიბის, ალუბლების დაკრეფა; 
და ღრუბლებიც გარშემო მერცხლები რომ უვლიან, 
შემი ქარით გაქრება, შენი სუნთქვით გაქრება! 
მარტოობა ოთახში, მარტოობა რთულია! 
რაღაც ნისლისმაგვარი შემოიჭრა ფანჯრიდან, 
რომ არ გამომეღწია შენი სიყვარულიდან, 
ეგ თვალები დამჭრიდა, ეგ ღიმილი დამჭრიდა! 
უთქმელი განშორება ჩემთვის არაფერია, 
შენ ხომ ზღვაში დაკარგულ მარგალიტის ფასი ხარ! 
მიწას ორსულობისგან მთები გამობერვია, 
იცი რა ლამაზი ხარ? იცი რა ლამაზი ხარ? 
ლამპიონი ჩემსავით, მასაც მოუწყენია, 
თავდახრილი გაჰყურებს ქუჩას მთვრალი ლოთივით; 
ჩამქრალია იმედი, მისი ნატვრა ნათურა, 
შენი ცა მოლოდინით, შენი ზღვა მოლოდინით! 
მთვარე თითქოს ჯალათის ალესილი ცულია, 
თავი მოჭრეს ქალაქს და მზე გაგორდა აისის... 
კარგო ისე მიყვარხარ, კოცნა ისე მწყურია! 
მაგ ტუჩებმა რა იცის, მაგ თვალებმა რა იცის?! 
უძრაობა ქალაქში, უძრაობა სრულიად... 
ირგვლივ ყველას თვალები გახდომია უაზრო, 
იქნებ მე ამ წვიმაში გზა რომ დანისლულია, 
შენი ნახვა მოვასწრო, შენი ნახვა მოვასწრო! 
შენი ნახვა მოვასწრო, შენი ნახვა მოვასწრო! 
დუდუნ-დუდუნ, დუდუნ-დუდუნ დუდუნით 
შენს ფიქრებში გავაბოლე თუთუნი! 
ნუგეშ-ნუგეშ, ნუგეშ-ნუგეშ ნუგეში 
კვამლი იდგა მატარებლის კუპეში! 
რადგან-რადგან, რადგან-რადგან რადგანაც 
შორს წახვედი ჩემგანაც და მათგანაც, 
ჩქარი-ჩქარი, ჩქარი-ჩქარი ჩქარია 
ამ სულსწრაფი ვაგონების არია!...


გიორგი ზანგური

22 August 2009

იქ და აქ


საოცარი დუმილი

დუმილშიაც მუსიკა

უცნაური სხივებით

უცნაურად გაწვიმდა

არაფერი არ მესმის

არაფერში არ ჩანხარ

უცებ შენი ხმა და

უცებ ისე ნათდება

სადღაც შორით მოსული

შორიდანვე შენს იქით

მოლოდინი საოცრად

ჩვენს ფიქრებში დაცურავს

მხოლოდ მინდა რომ იყო

იქ, იქიდან, იქ მსვლელი

აქ არასდროს,აქ არ ხარ

სინამდვილე არ  არ არ

მელოდიის დუმილში 

მე და შენ

და ნატვრები

ღრუბელს მოფერებით

და

იქ და აქ 

ან აქ და იქ... 

21 August 2009

Зимняя ночь


  Зимняя ночь


Мело, мело по всей земле
Во все пределы.
Свеча горела на столе,
Свеча горела.

Как летом роем мошкара
Летит на пламя,
Слетались хлопья со двора
К оконной раме.

Метель лепила на стекле
Кружки и стрелы.
Свеча горела на столе,
Свеча горела.

На озаренный потолок
Ложились тени,
Скрещенья рук, скрещенья ног,
Судьбы скрещенья.
И падали два башмачка
Со стуком на пол.
И воск слезами с ночника
На платье капал.
И все терялось в снежной мгле
Седой и белой.
Свеча горела на столе,
Свеча горела.
На свечку дуло из угла,
И жар соблазна
Вздымал, как ангел, два крыла
Крестообразно.
Мело весь месяц в феврале,
И то и дело
Свеча горела на столе,
Свеча горела.

Борис Пастернак



19 August 2009

მიგონებ


მიგონებ

ფიქრებად იღვრები

ვერასდროს

ვერაფერს მიხვდები

ფოთლები

შემოდგომას ელიან

სულში კი ბობოქრობს მაისი

სიტყვები....

რამდენი სიტყვები

ქარს ფრენით მიჰქონდა

გაგძარცვა

მოცემულ ბგერებში

ვერ ჯდები

აკორდებს

ვერ მიწყობ, მოეშვი...

გგონია მახსოვხარ?

სულ ცოტა...

...

შენ არ ხარ ის

ჩემი აპრილი

14 August 2009

იმ დრომდე... Home sweet sweet home...





მითქვამს ოდესმე რომ ყველგან წავიდოდი სადაც დამხვდებოდი...

ყველგან წავიდოდი ოღონდ გვქონდეს ის რაც გვინდა,ის რაც ჩვენია მხოლოდ ჩვენი...

აი იქ მთაში სადაც მყინვარს ვუახლოვდებით...

ტყეში შორს შორს იქ სადაც მხოლოდ წკრიალა წყაროები გადმოედინება...

ჩვენი სახლი ტბის პირას

ხის სახლი ჩვენი სახლი

პატარა და მყუდრო

იქ სადაც ყველაფერი ჩვენია

სულები

ფოტოები

ნახატები

ნაწერები

ჯამები

თეფშები

ბუხარი

სადილი

სიტყვები

შვილები

დილა

მზე

ღამე

ვარსკვლავები

...................................................

დაგელოდები

იქ

იმ დრომდე

როცა შეძლებ მოსვლას...

13 August 2009

*


ხო რა მინდოდა მეთქვა (thinking) ხდება ჩემს თავს რაღაც,აშკარად და ცნობიერად თუმცა ჯერ კიდევ ისეთი პერიოდი მაქვს გარდატეხის,თუ გარდამავალი,ნუ მოკლედ რასაც ეძახიან :) სასიამოვნოა ამის შეგრძნება როცა გრძნობ ზრდას,შეცნობას რაღაც ახლის,შენი თავის,სხვების. ჩატეხილი ხიდი და მერე ამ ხიდის თავიდან აშენება მტკივნეული პროცესია და არც ისე ადვილი თუმცა მგონია როცა რაღაც ტყდება იქ ყოველთვის ახალი შენდება,მთავარია ეს შენება იყოს ნაყოფიერი,შეცნობილი,გააზრებული და ღრმა...

    ვიცი როცა ცხოვრება გიყვარს მასაც უყვარხარ,როცა სუნთქავ ღრმად გრძნობ მას.მშვენიერი ხარ წამო ყოველო რომელიც მაცოცხლებ,მაღიმებ და ბედნიერების შეგრძნებას მანიჭებ...

08 August 2009

ნეტავ...


გათენებამდე

რამდენი ნაბიჯი

რამდენი მოსვლა

რამდენი სიტყვა

დაგვრჩენია ნეტავ...

გაღიმებამდე

რამდენი გზა

რამდენი მთვარე

რამდენი  თოვა

 ნეტავ...

მზემდე

რამდენი პლანეტა

რამდენი ვარსკვლავი

რამდენი ღრუბელი

ნეტავ...

ჩვენს სახლამდე

რამდენი საათი

რამდენი თვე

რამდენი წელი

დაგვრჩენია ნეტავ...

ნეტავ...

06 August 2009

ისე...



მენატრები
ისე...

ისევ გულით
ისე...

მოდიხარ და
ისე

მე მეხები
ისევ...

მეფიქრები 
ისე

მე...
შენ...

ისევ 
ისე...

03 August 2009

ვერასოდეს მნახავ


ისევ ისე დაქრის

ქარი ხეებს შორის,

ნაფეხურებს აწვიმს,

წარუშლელი კვალი.

ისევ ისე, ისე,

როგორც სიზმარეთის

გზა და ღამე, ასე...

წამი, წუთი, არც ის...

გადის,მიდის,ჩადის,

არც ის, მისი, თუ სხვის?

ვერფერი ართობს,

ვეღარაფრით შველის.

მიდის, მოდის,

დღოს კი ვერ ცვლის...

გაღიმების შუქი

ჩემი ანარეკლის...

არც მე, არც ის, არც ჩვენ,

შორი გზა და ნისლი...

ფიქრი, ფერი, ფონი,

გაფიქრებად არც ღირს

ვერასოდეს მნახავ

არასოდეს გელი

................................................

31 July 2009

*


გვირაბში ღამეს შეეყო ხელი,

თვითონ არ ჩანდა.

იქნება,ღამეს ეს მზე ჩახჩახა

უჩინმაჩინის ქუდად ეხურა?

შოთა ნიშნიანიძე

27 July 2009

*



გთხოვ მომატყუო, თუკი დაგჭირდეს,

გაგიჩუმდები,

რას ვიქმ უკეთესს...

ოღონდაც ისე ნუ გამიჭირდეს,

შენ ჩუმად იყო,

                             მე – გატყუებდე...

შოთა ნიშნიანიძე

24 July 2009

მარადიულად



არასოდეს
არასოდეს
არ მოვა ქარი
და მასთან ერთად არც შენ,
არც მთვარე მძივების ფანტვით...
აღარასოდეს
აღარასოდეს
არ ამოვა მზე ოქროსფერი
არ მომეხვევა
 არ გამათბობს 
სხივი ნათელი...
სამარადისოდ
სამარადისოდ
გაიყინე გულო
ძლიერო
და ოკეანის ცივ შუაგულს
დაიდე ბინა
მარადიულად
მარადიულად
გავქრები წამად
გავქრები ფიქრად
მოგონებად
და არა ფეთქვად...

23 July 2009

*


თუ მწარეს გეტყვი და შხამიან ნესტარს გიტოვებ,

შენ წყენა გრჩება და ტკივილი...

მაგრამ იცოდე:

უფრო მეტად ვსჯი ჩემს თავს თვითონვე,

ნესტარს ვტოვებ და

ფუთკარივით ვტოვებ სიცოცხლეს...

შოთა ნიშნიანიძე

 

* * *



მადლობა მინდა გითხრა...

და თან გაკოცო მაგრად...

არა ისე როგორც ნატრობდი მაშინ...

უბრალოდ მეგობრულად, გულახდილად... 

რატომ...?

ვიცი რომ მიხვდები... :)

.......................................................

მხოლოდ ერთი რამ მინდა 

ჩემი ბოლო სიტყვებისთვის პატიება არ ვითხოვო...

ამასაც მიხვდები რისთვის...

ისევ შენთვის... :)

22 July 2009

***


შენ თუ არ მოხვალ არაფერია
შენ შეგინდობენ ფიქრები ჩემი
და ქარი ხეებს თუ დაერის
ჰორიზონტს მაინც გასცდება გემი.
მე კი ნაპირზე დავრჩები მარტო
და ვიტყვი: მხოლოდ სიჩუმის მჯერა
მაგრამ ცხოვრების ფერმიხდილ გზაზე
შენ შეგადარე გრაფიკას ფერადს.



გაგა ნახუცრიშვილი

მე და ღამეს





==========================

მე მენატრები, სულ მენატრები
შორს სადღაც ფიქრების გავცდი მწვერვალებს
ქალაქში ღამდება ჩემი ნატვრები
გაჰყვა უკუნეთ ღამის მწერალებს.

ამოიოხრა ღამემ უშენოდ
და მხოლოდ ეს ოხვრა ჩამესმის ყურში
რამდენი დღეა ასე უფეროდ
წვიმს და ცივ წვეთებს მაწვეთებს სულში.

და შემაჟრჟოლებს მე უშენობით
როგორც სიცივით მობუზულ ჩიტებს.
ღამემ გამიგო და თანაგრძნობით
შენზე ჩემს დარდებს თვის გულში იტევს.

წვიმს უსასრულოდ და ღამე ტირის
და სიმარტოვე ჩემს ფერხთით დაჯდა.
გახსოვს? გიყვარდა ხმაური წვიმის...
თუმც სამწუხაროდ წარსულში დარჩა.

სევდამ დამხვია ცივი ხელები
ჩვენს მოგონებებს ბრჭყალებით ებრძვის
მე ისევ შენს ჩრდილს მივეფერები
ჩემს ფიქრებსა და ღამეს რომ ერწყმის.

ასე იქნება მუდამდღე ალბათ,
შენ დამივიწყებ, მე მეყვარები...
და შენს წამწამებს მოვიხმარ კალმად
ძილს კი უჩუმრად გავეპარები...

გაგა ნახუცრიშვილი

ნაწვიმარზე



ჩიტებმა ჟივჟივით ცის თაღი მოხაზეს,

ქარმა სიმინდებში თავი ისახელა.

ცას სილა გააწნეს გვალვისთვის ლოყაზე,

იტირა...

               თითებივით დააჩნდა ცისარტყელა.

შოთა ნიშნიანიძე

21 July 2009

ჩვენ და წვიმა




.........................................

როგორც არ უნდა იყოს

რომელი თვის და რიცხვის

საითაც გავფრინდები

მომაგონდება მაინც 

ჩვენი ბილიკი მოკლე

ნათელი მთვარის შუქის

შეხება უსასრულო

გაწყვეტილი სიმივით

გაყინული გული

და

შეწყვეტილი ღიმილი

მოვარდნილი

მონატრება

ფრთხილი ნაფიქრალივით

გაცრეცილი ფოტოები

არეკლილი კადრები

შერეული ფურცლებივით

ლექსებს ესაუბრები

მეფერები

მიგონებ

სურვილების ზღაპრებში

მონატრების სუნთქვის

და

ჩემი ვერ ასრულების

 შენი სველი შეხება

ჩემი არ დაბრუნება

ჩვენ და წვიმა

გაწვიმდა

თუმცა მაშინ არ წვიმდა

..........................................

16 July 2009

ვერ გეთმობი


ვერ გეთმობი

შერევით...

გებლანდები

გერევი...

ღამის გუშაგს

მაბარებ...

ვარსკვლავს

ბრწყინავს 

მადარებ...

მშვიდი

სუნთქვის

სადარებს...

ვერ გეთმობი

შერევით...

შორი გზა და

ფერები

შენი ცის მოფერების...

სიმარტოვე

არც ისე...

ფრთების

მოჭრით

სულ ისე...

გებლანდები

გერევი

ისე სულ

მოფერებით...

შორი გზა და

მქქრალი

შუქი...

მთვარის

ფიქრით

განაშუქი...

...............................

გადაიღებს

გადივლის

მაგრამ შენს გზას 

არ ივლის...

14 July 2009

***


ვერხვები

ვერვძღები

ვერვხვდები

ვერ გხვდები

ვერც გზაში

ვერც მთაში

ტრიალებს...

ტრიალებს...

არც გელი

არ მესმის

არ მშველი

ვერხვები

ვერხვდები

ვერძღები

ვერ მხვდები

ვერც სახლში

ვერც კარში

არც მელი

არც გშველი

არც გესმის

ტრიალებს

ტრიალებს

არც ერთი

არც მეტი

არ არ არ

არარაააა...

12 July 2009


დადიან დადიან

სასიამოვნოდ

ფეთქავენ ფეთქავენ

დაუდუმებლად

ხვდებიან ხვდებიან

შეხებას შენსას

თბებიან თბებიან

სმენდებიან

ასინათლებენ

ფერადდებიან

იღვრებიან

ლელიაობენ

არსებითად არც არაფერი

უმისამართ

მოსვლასავით

გაგეხახუნე

გაგეცანცლე

გამოგეპარეე....

მოგეხვიე

მოგიალერსე

და მიგატოვეე...