24 October 2009

ლიილია ლილია... განა ასე ხშირია...?



ერთ დღეს შევედი იქ,სადაც უკვე თვეებია შევდივარ და ჩემი ბავშვობაში საყვარელი ავტორების ლექსები,ცისარტყელა,მზე და გოგონა და გაყინული ტოტები მხდებოდა ხოლმე და თვალში მომხვდა რომ თეთრი ლილია აქაურობის პატრონის ერთ-ერთი სახეა. . .

მაშინვე ვიფიქრე,სხვა სახები რაა და რატო მაინცდამაინც ლილია თქო? და ის იყო უნდა მეკითხა,კიდე რაღაც ვიფიქრე. . .


ვიფიქრე,რომ ლილია საინტერესო ადამიანი ან ყვავილი უნდა ყოფილიყო და კიდე სხვა კითხვებსაც აუცილებლად გამიჩენდა. . .

და მერე კიდე რაღაც ვიფიქრე...


საბოლოოდ მოვიფიქრე,რომ ბლოგზე დავიწყებ პოსტებს სახელით ,,ესაუბრე მას'' (თუ ჩემნაირი შეურაცხადი ბლოგერი ვიპოვე,მაშინ შეიძლება გახდეს ,,ექაქანე მას'' :D ), და თვეში ერთხელ რომელიმე ბლოგერთან საუბარს მოვაწყობ. . .პირველი ლილიაა. . . .


ანუ, როდესმე ყველასთან მოვა ჩემი მეილი :)


ლილიაზე მარტო ის ვიცი,რომ ძალიან მომწონს სახელის ჟღერადობა,ცოტა არ იყოს და წაისაიდუმლოებამოცულებს და მეტს ახლა გავიგებ :

გამაფრთხილა,ადვილად არ ვიხსნებიო...

ვნახოთ რა გამოგვივა მე და ჩემ კითხვებს:


1. რატო ლილია?


არ ვიცი ასე უცებ მოვიდა და მითხრა შენ უნდა იყოო და მეც თბილად მივიღე...

მერე აღმოჩნდა რომ ძალიან ჩემი იყო... ამ ქვეყნად უბრალოდ ხომ არაფერი ხდება...:)


2. ერთ-ერთი სახეობა თეთრია,დანარჩენი?

იცი რამდენი სახეობა მაქვს ან რამდენი დრო,მონაკვეთი,განზომილება,ტყე,ტბა,მთა,მინდორი,ტროპიკები... ყველგან ვარ

მაგრამ არ ვარ ბევრი... ის ადგილი მაქვს მე რომ მიყვარს...

ბავშვობა ვარ სოფელში ლაღი სიხარულით...

ვარ თითქმის ყველა ფერი...

ვარდისფერი,თეთრი,ყვითელი,მწვანე,იასამნის,მალინის,ოქროსფერი,კოპლებით,იისფერი,მწვანე...

ვარ ნათელი და ღამე...

მზეზე მონარნარე და მთვარეს მოცინარი...

გახარებული და მოწყენილი...

სევდიანი და ბედნიერი...

წვიმიანი და დილის ცვარიანი...

მოუსვენარი და მშვიდი...

კეკლუცი და პრანჭია...

მწარე და ტკბილი...

ბევრი ვარ იმდენად ბევრი რომ მე თვითონ არ ვიცი როდის, სად, რაში, აღმოვჩნდები ან როგორ,რომელი,რამდენი ვიქნები... :)



3. ვინ არი ,,შენ''? (ანუ სახელი და გვარი არა, ის ,,შენ'', სიგიჟემდე რო თბებოდეს შენით და აპრილივით რო უნდა მოვიდეს, ის ...)

ის „შენ“ წარსულია... ერთადერთი ის „შენ“ გულში რომ არის მიმალული...

სიგიჟემდე რომ თბებოდეს ჩემით და აპრილივით მოვიდეს „ჩემია“ სულ ჩემში, ჩემთან რომ იქნება...


4. როდის არის დასაწყისი, გაზაფხულზე,მაშინ გაზაფხულზე რტოები როცა იყინებიან, როცა უცბად წვიმა გიყვარდება თუ,რამე სულ იწყება და ხან ვამჩნევთ,ხან ვერა...


არა როცა რტოები იყინებიან იქ ჩერდება რაღაც მანამ სანამ...

დასაწყისი როდის არის? არ ვიცი ალბად როცა იწყები შენ და ხორციელდები მასში იმ წვიმაში რომელიც თუნდაც პირველად გიყვარდება...

რამე სულ იწყება,ან არ იწყება... ან ვამჩნევთ ან ვერა... ან საერთოდ არ არის ჩვენი და შეგვეშალა... ან იყო და წავიდა... ან შენ გამოხვედი... ან უბრალოდ ერთხელაც მოხვდით იმ პლანეტაზე რომელიც თქვენია...

5. როდის იხატავენ სახეს ფერადი საღებავებით და როდის ეხებიან ცისარტყელას გასაფერადებლად?


:) არ ვიცი როგორ გითხრა უბრალოდ ფერები გაფერადებენ მაშინ როცა ჯერ ერთ ფუნჯს მოგაწვდიან,შენდეგ მეორეს,იქვე საღებავების ფერებს,რამდენი ფერიც იქნება იმდენფერად შეიღებები...


ცისარტყელა მჩუქნის ფერებს რომლითაც მერე დიდხანს ვიღვრები და სხვებსაც ვაფერადებ...


6.ფერები ილუზია არ არი,ან ტყუილი?


ყველაფერი ილუზიაა თუ დაიჯერებ... ან რეალობა არის კი რეალობა? მთელი ჩვენი ცხოვრება ერთი დიდი ილუზიაა,მხოლოდ ყველას ჩვენი ფერები და ილუზიონისტების წარმოდგენები გვაქვს...

7. არც პოეზიაა ილუზია?

იცი ილუზიაც საიდანღაც მოდის... ის ქვეცნობიერიდან იბადება,ასე რომ ილუზია არ ნიშნავს არარეალურს... პოეზია ყველაზე დიდი ყველაზე ლამაზი ცხოვრებაა ილუზიაში...

8. რა არის პოეზია?

პოეზია განუხორციელებელი ოცნებებიაო ამბობენ ფსიქოლოგები და პოეტებიც აქედან იბადებიანო...

თუმცა პოეზიას რეალური განცდების გადმოცემაც ძალიან კარგად შეუძლია და ამ განცდის ნაყოფიც გემრიელია,ნატკივარია და ცოცხალი...

9. კითხულობ როცა...

ანუ შევცვლი და ვიტყვი,ვკითხულობ ვიდრე ვცოცხლობ,სულ... თუ რაიმე არ მიშლის ხელს ამ საყვარელ საქმიანობაში...:)

10.წერ როცა...

რაღაც უზომოდ მაწუხებს,მაგრზნობინებს,მიტევს...

11.ცხოვრობ როცა...

ღმერთი მაძლევს ცხოვრების უფლებას...

12.

იცი მეღმები

არაა...?

იცი მენატრები

აღარ?

ფიქრში იკარგები

თანაც?

ისევ წვიმა მოდის

ისეევ?

სიზმარს რომ დაშორდი

ნუთუ?

აღარც ცხადში ხედავ

ბნელა?

ისევ გავანათებ

სხვებთაან?

მე მის მზესთან

ახლა?

მაშინ

მერე

როცა...


როდის?

მოდი ისევ როცა... :)

13. შენიდან ჩემამდე შორია? (შენიდან ჩემამდე


და ასე

უსაზღვროდ

უზომოდ

მრავალგზის

განსხივდა...:)


არა... არ არის შორი როცა უსაზღვროდ უზომოდ მრავალგზის განსხივდება ყველაფერი უსაზღვროდ ახლოა... :)


14. მართლა წახვიდოდი ყველგან,სადაც დაგხვდებოდა?

კი...

თუ შემიყვარებდა მე და ის „ჩემი“ იქნებოდა...


15.მივალთ როდესმე,გაღიმებამდე,გათენებამდე,მზემდე და ჩვენ სახლამდე?


ამ ლექსზე კომენტარში შენ ძალიან კარგად დაწერე: „მე მარტო იმაზე ვიცი პასუხი,რომ გაღიმებამდე რამდენიმე თბილი სიტყვაა დარჩენილი... სახლამდე კი მყუდო განწყობა...“ო

მეც მჯერა რომ

გაღიმებამდე მხოლოდ რამდენიმე თბილი სიტყვაა დარჩენილი...

მზემდე პატარა მზეები...

ჩვენს სახლამდე კი მთლიანობის და სიმყუდროვის შეგრძნება...

მივალთ რა თქმა უნდა თუ გვჯერა ყველგან მივალთ...

16. შენთან როცა შემოვდივარ ხოლმე,სულ სიმსუბუქის და სინათლის ასოციაცია მიჩნდება...


შენთვის როგორია ლილია,ანუ შენ...


დიდი მადლობა ჩემო კარგო...არც ვიცი რა ვთქვა... ეს ჩემთვის ბევრს ნიშნავს და მიხარია თუ ასეთ დადებით მუხტს ვავრცელებ ირგვლივ... :)

ლიილია

ლილია

განა ასე ხშირია...? :)


როგორი ვარ...?

იცი მგონი ბლოგი თავის სათქმელს ამბობს ლილიაზე,ასე რომ ჩემზე ბევრს თუ ცოტას ვერაფერს დავამატებ...


დაე ჩემმა ნაწერებმა თქვან... :)


მადლობა იმისთვის რომ დაინტერესდი ჩემით, დამისვი ასეთი მრავალმხრივი და ფერადი კითხვები... და რომ ვარ პირველი... :)


ლილია


p.s.საბოლოოდ ლილია გოგონა აღმოჩნდა,ისევ ისეთივე ნაზი,თბილი და რბილი მგონია,როგორიც მეგონა. . .

ძალიან მინდოდა რომ ლილია ახლაც თეთრი ყოფილიყო,მაგრამ ახლა ვარდისფერი ვარო. . .


როდესმე ისევ გავთეთრდები და ალბათ დიდი ხნითო...

ვარდისფერი ლილიაც ლამაზია...

ნასტასია

20 October 2009

ბედი

ტრაგიკოსია

და კლოუნად გამოჰყავს მუდამ,

პარიკიც უგავს ცხენის ჯიდაოს,

,,კაცო, ნუ ხარო უმადური, – ათასჯერ უთქვამთ,

ამაზე მეტი ტრაგედია რაღა გინდაო'',

ზოგი მიფრინავს,

უკან რჩება ჟამი და სივრცე,

ზოგი მიჩოჩავს, სიმწრის ოფლი გასდის კბილებში,

მაგრამ ქომაგი იშველიებს ანტიკურ სიბრძნეს:

,,ვერ დაეწევა ბატონებო კუს აქილევსი''.

ზოგი საკუთარ ჩრდილში დგება მისივე ნებით

და ჯუჯად მთვლიან სულით გოლიათს,

ბავშვობიდანვე ჩუმად დააქვს შეჭრილი ფრთები,

ბრბოს კი რატომღაც კუზი ჰგონია.

შოთა ნიშნიანიძე

17 October 2009

.......................................................

დღეს საღამოს ერთი იმდაგვარი დღეა როდესაც ჩემი გული შენთან დაბრუნდა...

ბოლო დროს როცა ჩვენს ამბავს ვყვები და ვიხსენებ, ძალიან ძლიერი ვარ და სულ მგონია რომ მოვყვები იქვე დამავიწყდება, თუმცა ვცდები და მერე სულ სულ ყველაფერი მახსენდება...  სულ სულ შენთან მოდის ეს ფიქრები, ტკივილიანი...

მენატრები, მიუხედავად იმისა რომ ვერასოდეს გნახავ... 

ძალაც კი არ მაქვს იმისთვის რომ ვინერვიულო ისევ... 

მორჩა...

ყველაფერი...

მხოლოდ ჩვენს შიგნით არ დამთავრდება არასდროს ის რაც არის...

ამაში უფრო და უფრო მეტად ვრწმუნდები რაც დრო გადის...

შენ შენად დარჩები ყოველთვის და არასოდეს გაქრები...

არასოდეს...

ჩემს გულს ჩუმად ჩუმად სულ სულ სულ ეყვარები...

* * *

შენ ჩამოხვედი, ეტყობა, მზიდან,

რომ წამსვე ცეცხლის დამწვდნენ ღვარები;

გაქრნენ ქალები – პროსპექტზე დარჩი,

დაგინახე და...  გტაცე თვალები...

მურმან ლებანიძე

* * *

ცოტა სიყვარული კმარა,

ცოტა სიყვარული, თვარა

რომ შეგშლის და გადაგრევს,

იმისთანა სად არის?!

ცოტა სიხარული კმარა,

ცოტა სიხარული, მარა

ან ის ცოტა, ან ის ცოტა,

ან ის ცოტა

            სად არის?!

მურმან ლებანიძე

09 October 2009

მიყვარდა მეყვარება

მიყვარდა, მეყვარება შემოდგომის დღეები
მოწყენით
ნეტარება
და ოცნების
ფრთეები...
კლდეში მოდგა ზამთარი, ჩამოთეთრა ღრეები,
წვიმს, სარკმელში
ჩამდგარან
აბუზული 
ხეები...
რის დღეები! – გადიან თვეები და წლეები, –
ამოდიან,
ჩადიან
გამურული
მზეები.
...............................................
მურმან ლებანიძე
......................................................................................
ჩემი უსაყვარლესი პოეტი...  ჩემი ბავშვობის ლამაზი ლექსები და მოგონებები...   მიხარია რომ ის არსებობდა და ბედნიერი ვიყავი მისი ამ ქვეყნად ყოფნით და სმენით... თუმცა ის ეხლაც არის და იქნება სულ...

07 October 2009

ორი ტირიფი

–  ატოტილი, ირიბი,

რატომ ტირის ტირიფი?

–  მთელი წელიწადია,

გაღმა გასვლა სწადია.

ასეთივე პატარა, ასეთივე ირიბი,

იქ, მეორე ნაპირზე, წუხს მეორე ტირიფი.

......................................

შოთა ნიშნიანიძე

* * *

არა მინდა რა, მილხინს თუ  მიჭირს,

არაფერს არ ვთხოვ ბედს ჩაციებით,

ოღონდაც მომცეს მოთმენის ნიჭი,

მონანიების და პატიების.

ოღონდ შემეძლოს კვლავ გაოცება

და სიყვარული ღვრთით ბოძებული,

თუნდაც სულ ჩემი დღე და მოსწრება

ვიყო ბავშვივით მოტყუებული.

.....................................

შოთა ნიშნიანიძე